Tamil Nadu ("Land van de Tamils") is een staat in Zuid India (zie de kaart).

Website: tn.gov.in

[Source: Wikipedia: The Free Encyclopaedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Tamil_Nadu]

Hoofdstad
- Coordinaten
Chennai - 13.09° N 80.27° E
Grootste stad Chennai
Bevolking (2001)
- Dichtheid
62,110,839 (6) - 478/km²
Oppervlakte
- Districten
130,058 km² (11) - 30
Tijd zone IST (UTC +5:30)
Officiele Taal Tamil

Kanchipuram
Kanchipuram is een stad in Tamil Nadu, ongeveer 75 kilometer ten zuidwesten van Chennai. De stad is beroemd om zijn oude tempels en zijde. Indiase toeristen komen hier voor de tempels en om zijden sari's te kopen. Veel families in Kanchipuram en de omringende dorpen hebben weverijen thuis. In die kleine weverijen werken regelmatig kinderen als kindarbeider.

Kanchipuram wordt omgeven door dorpen. Bijna elk dorp in Zuid-India verbouwt rijst. Rijst is het belangrijkste voedsel in India. Je eet het 's morgens, 's middags en 's avonds. In de dorpen worden ook koeien en buffels gehouden. Niet alleen voor melk. De uitwerpselen van de koeien en buffels worden tot platte koeken geslagen en gedroogd in de zon. De gedroogde poep wordt gebruikt als brandstof voor de kleine aardewerk fornuisjes waarop vrouwen koken.

In een dorpje in de buurt van Kanchipuram ligt een bijzondere school voor kinderen, de Kattaikkuttu Jeugdtheaterschool.

Taal
India kent 18 officiële talen. In Tamil Nadu wordt er Tamil gesproken. Maar in de buurstaat Andra Pradesh spreken ze bijvoorbeeld Telugu. Hoewel Tamil Nadu en Andra Pradesh in het zelfde land liggen, vak bij elkaar, kunnen de bewoners elkaar niet verstaan. In een andere buurstaat Karnataka heet de taal Kannada en even verderop in buurstaat Kerala spreekt men Malayalam. Omdat het zo lastig is om met elkaar te communiceren is het belangrijk om in Zuid India Engels te kennen.

Tamil is een hele oude taal. Er zijn teksten gevonden van 2000 jaar geleden.
Wil je wat Tamil woorden leren?
Vannakam betekent "hallo", "welkom" en "goede morgen"
Nanri betekent "dank je ". Maar er wordt in Tamil Nadu veel minder 'dank je wel' gezegd dan in het Nederlands
Roepie is de naam van het Indiase geld.

Nu weet je de betekenis van deze woorden, maar je kan ze nog niet schrijven.

Tamil gebruikt andere letters dan het Nederlands.

Een Tamil letter geeft vaak een medeklinker en een klinker weer. Bijvoorbeeld ka (= k + a), ki (= k + i), co (= c + o), cu (= c + u).

Eten
Zuid India is beroemd om het eten. De uitgebreide lunch ziet er goed uit en smaakt heerlijk. De basis van de lunch bestaat uit rijst, geserveerd op een bananenblad. Bij de rijst krijg je verschillende sausen: sambar, gemaakt van linzen en rasam een saus met tamarinde. Dan zijn er meestal ook nog verschillende groentes en een zoet gerecht (payasam). Na het eten kun je je bananenblad weggooien. Makkelijk. Je hoeft niet af te wassen.
Bij officiële gelegenheden moet je vegetarisch eten volgens de Hindoeïstische traditie. Maar de meeste mensen eten veel liever een vleesgerecht. Toch eten ze thuis ook niet vaak vlees. Dat is namelijk te duur.

Tamils eten niet met vork en mes. Ze eten met hun handen. Het eten gaat er lekkerder van smaken, zegt men. Als ontbijt eet men de restjes rijst van de vorige dag of itli en dosia. Itli's zijn gestoomde rijstkoeken en dosai's een soort pannenkoeken, gemaakt van rijst en linzen.
Stad en platteland
Chennai is de hoofdstad van Tamil Nadu. Tot 1996 werd deze stad Madras genoemd. Het is de vierde stad van India. Net als andere steden in India wonen er hele rijke mensen en hele arme mensen. De rijken hebben een eigen auto en wonen in grote huizen. De armen hebben hun simpele huizen in sloppenwijken of slapen op straat.

Chennai is erg vervuild en het verkeer is er vreselijk druk en lawaaierig. Allerlei soorten vervoermiddelen rijden kriskras door elkaar. Je hebt snelle auto's en motoren, maar ook langzame ossenwagens, fietsen en auto-rikshaws. De meeste mensen nemen de bus als ze ergens naar toe moeten. De bussen in India zijn overvol en nemen niet alleen mensen mee, maar ook kippen en geiten.

India kent veel verschillende werelden. Dat komt niet alleen door de hogere en lagere kasten, maar ook door de kloof die er ligt tussen mensen uit de stad en die van het platteland. Dorpelingen zien er anders uit dan stadsmensen. Ze hebben een ander accent en andere gewoontes. Ze vereren op een andere manier hun goden en vieren andere festivals.

Kaste
In India bestaat nog steeds het kaste-systeem. Hoewel de meeste mensen er tegen zijn en de regering een eind probeert te maken aan de ongelijkheid, zijn de kasten nog steeds van groot belang. Je wordt geboren in een bepaalde kaste. Daar kan je niets aan veranderen. Als je van een hoge kaste komt betekent dat dat je meer waard bent dan als je van een lage kaste bent. Aan de kaste kun je ook vaak zien wat voor beroep mensen uitoefenen; timmerman, pottenbakker of kapper. In de moderne tijd zijn er nieuwe beroepen die niet in een kaste passen, zoals chauffeur van een auto-rikshaw of IT-medewerker.

Maar kaste-regels bestaan nog steeds. Mensen van een hoge kaste eten bijvoorbeeld geen voedsel wat klaargemaakt wordt door iemand van de lage kaste of door een onaanraakbare. Onaanraakbaren horen tot geen enkele kaste en worden tegenwoordig Dalit of 'scheduled kaste (SC)' genoemd. Zij leven meestal in een aparte wijk, die losstaat van het 'echte' (kaste) dorp. Soms wordt het hen niet toegestaan om water te halen uit dezelfde bron als de overige dorpelingen. Zelfs niet als hun eigen bron is opgedroogd gedurende de hete zomer.

Het kaste-systeem is ook nog steeds erg belangrijk bij huwelijken. Mensen van de ene kaste trouwen meestal niet met iemand van een andere kaste. Op het platteland van Tamil Nadu is het het beste als je trouwt met een neef of nicht. Een meisje trouwt dan de zoon van haar moeder's broer. En een jongen trouwt de dochter van zijn vader's zus. De huwelijken worden meestal door de ouders georganiseerd: zij beslissen met wie hun zoon of dochter gaat trouwen.
Moderne jongeren kiezen tegenwoordig ook wel eens voor een liefdeshuwelijk, waarbij de jongen en het meisje zelf bepalen met wie ze willen trouwen. Bij dat soort huwelijken lopen de kasten vaak door elkaar. De ouders zijn het daar lang niet altijd mee eens.

Kleding
Volwassen vrouwen dragen een sari. De sari is een vijf en een halve meter lang stuk stof, die om hun lichaam wordt gedrapeerd. Meisjes dragen rokken of een selwar kamiz. Dat is een broek met een lang shirt of een jurk eroverheen en een sjaal over de schouders. Oudere meiden dragen lange rokken met een kort hesje erboven. Daar bovenop dragen ze dan een 'half sari' een lap stof die de helft van de lengte van een echte sari is.

Mannen dragen een kortere lap stof, die ze om hun heup slaan als een rok of een wikkel-doek. Een dhoti of vesthi is altijd wit, een lungi is kleurig. Tegenwoordig verandert de mode en zijn er veel jongens die net als wij een spijkerbroek dragen.

Versieringen
Hindoes hebben vaak een gekleurde stip of verfveeg op hun voorhoofd. Als mannen drie witte horizontale strepen en een rode stip in het midden op hun voorhoofd hebben staan, zijn het volgelingen van de god Shiva. Een teken in de vorm van een V met een oranje, verticale streep in het midden betekent dat die persoon de god Vishnu vereert. Getrouwde vrouwen hebben vaak een rode stip op hun voorhoofd. Sommigen smeren ook nog rood poeder in de scheiding van hun haar. In plaats van poeder zijn er ook stickers te koop. Die stickers zijn leuk versierd en je kan ze op je voorhoofd plakken. Alle meisjes doen dat. Bovendien dragen de meisjes en getrouwde vrouwen slierten bloemen in het haar; jasmijn, rozen of de purperen 'december' bloemen, die alleen in de winter bloeien.
's Morgens tekenen de vrouwen prachtige patronen voor hun voordeur van wit zand of rijstpoeder. Deze tekeningen heten 'kolam'.
Dans en theater
Bharata Natyam is de klassieke dans van Tamil Nadu. Meisjes uit hogere en rijke kasten, die in de steden wonen, volgen vaak Bharata Natyam lessen. Enkele van hen worden professionele danseressen.

Mensen van het platteland daarentegen kennen geen Bharata Natyam. Zij hebben nog nooit een echte voorstelling gezien, misschien alleen op televisie of in een film. In de dorpen kijkt men naar Kattaikkuttu. Dit muziek-theater wordt opgevoerd voor de mensen van de lagere en armere kasten. Ook de acteurs komen uit de lagere kasten van het platteland. Zo'n Kattaikkuttu-voorstelling is niet alleen maar vermaak, maar ook een onderdeel van eeuwenoude Hindoeïstische rituelen.

Religie

Hindoeisme is de grootste religie in India. Andere belangrijke religies in dit grote land zijn de Islam, Christendom, Jainisme, Boedisme en de religie van de Parsi's.

Wil je meer weten over de goden van het Hindoeisme. Weet waar je aan begint. Het Hindoeïsme kent zoveel goden. De meeste goden hebben ook nog verschillende namen. In het Zuiden noemen ze de Godin anders dan in het Noorden van India. Dus is het niet gemakkelijk om deze godsdienst te begrijpen.

De bekendste goden zijn Shiva, zijn vrouw Parvati, en hun zonen Ganesha en Murugan. Dan heb je Vishnu en zijn vrouw Laksmi, de godin Kali, Brahma en zijn vrouw Saraswathi. Je kan ze herkennen aan de attributen die ze bij zich hebben en hun kleuren.
Iedere god vervult een andere functie. Ganesha, de god met het olifantshoofd, ruimt alle barrières uit de weg. Daarom wordt voor elke klus en voor elk ritueel eerst Ganesha aangeroepen. Saraswathi is de godin van de wijsheid en de kunsten. Mensen bidden tot haar bij een examen en theatervoorstelling. Hindoeïsme kent verschillende uitingsvormen. Veel families hebben een klein altaar in hun huis waar plaatjes en beelden van hun favoriete god staan. Ze brengen offers aan hun Goden thuis maar gaan ook naar de tempel.

Er zijn verschillende soorten tempels in Tamil Nadu. Grote tempels met galerijen en een watertank en kleine tempeltjes langs de weg. Sommige tempels hebben hun eigen olifant. Soms gaat die olifant prachtig versierd over straat.

In dorpen wordt de Hindoe religie op een andere manier beleefd dan in de grote tempels, waar de Bramaanse priesters de scepter voeren. . In de dorpen is de moeder-Godin het allerbelangrijkste. Elk dorp heeft haar eigen naam voor deze moeder-Godin. Ze wordt bijvoorbeeld Ponniyama, Tulakanattam, Mariyamma of Draupadi genoemd. De Godin heeft veel macht. Ze is de aarde en het water. Ze is als een moeder voor alle mensen. Je moet haar op tijd en op de goede manier verzorgen en eren. Anders wordt ze erg boos en brengt ze ongeluk over het dorp. Vroeger geloofden mensen dat de woede van de Godin besmettelijke ziektes opriep.

Soms worden er kleine tempels gebouwd voor de Godin van het platteland. Maar dat is niet noodzakelijk. Een eenvoudige steen aan de rand van een dorp is voldoende om de Godin te vertegenwoordigen. Gedurende een festival wordt het beeld van de Godin rondgedragen in een processie. Soms is dat alleen een met bloemen versierde kruik die de Godin symboliseert. 's Nachts wordt het beeld of de kruik voor het podium geplaatst, zodat de Godin de Kattaikkuttu-voorstelling kan zien. Een Kattaikkuttu voorstelling is namelijk een offer voor de Godin.

Als ze niet op de goede manier en niet op tijd wordt vereerd wordt de Godin boos en brengt ze ongeluk in het dorp. Maar als ze tevreden is zal er voldoende regen vallen in de regentijd. Regen is erg belangrijk voor een goede oogst en de economie van een dorp. Als de regen wegblijft en de velden droog liggen kan een Kattaikkuttu voorstelling helpen. De Godin zal hierdoor een beter humeur krijgen en men hoopt en gelooft dat na de voorstelling de regen zal komen.